از آزمایشگاه در می آیم و و می چپم توی مطب دکتر. همه آبمیوه های شیرین بعد از غش و ضعف را برمی گردانم.

از مطب دکتر کج می کنم و می روم دانشگاه. احساس می کنم بند کیف لپتاپ دارد از استخوان شانه ام رد می شود.

از دانشگاه کله می کنم سمت مجله. بچه ها می گویند: چه عجب! از این ورا!

وقتی می رسم خانه به نظرم عجیب می آید که هنوز زنده ام.

پانویس: ممنون از رفیق عزیزتر از جان که دعوتمان کرد به این اردو. خیلی چاکریم!

خوابم می آید.

دائم.

***

پانویس: اسم آن پشه هه «تسه تسه» بود؟!